Publikacje

Stosownie do przepisu art. 358 § 1 k.c., "z zastrzeżeniem wyjątków  w ustawie przewidzianych, zobowiązania pieniężne na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej mogą być wyrażone tylko w pieniądzu polskim". Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 20 kwietnia 2004 r. (III CZP 1/05) orzekł jednak, że "zasada walutowości (art. 358 § 1 k.c.) nie jest przeszkodą do wyrażenia kwoty odszkodowania w walucie obcej zarówno w pozwie, jak i w wyroku".

Sąd Najwyższy wypowiedział się również w kwestii egzekucji świadczeń pieniężnych wyrażonych w pieniądzu innym niż złoty polski. W uchwale z 16 listopada 2000 r. (III CZP 39/00) stwierdzono, że "tytuł wykonawczy, w którym obowiązek zapłaty wyrażony został w walucie obcej, komornik wykonuje stosując przepisy kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji świadczeń pieniężnych". Egzekwując takie świadczenia, "komornik zobowiązany jest dopuścić egzekucję także z innych skłądników majątku dłużnika, tj. również z zasobów pieniężnych w walucie polskiej i praw wyrażonych w walucie polskiej oraz wszelkich pozostałych przedmiotów majątkowych przez ich spieniężenie na potrzeby zaspokojenia zasądzonej należności w walucie obcej" (z uzasadnienia). Uchwała ta została opublikowana w OSNC nr 7-8/2001, poz. 98.

W tym samym numerze OSNC (poz. 114) opublikowano wyrok Sądu Najwyższego z 18 stycznia 2001 r. (V CKN 1840/00), którego teza odnosi się również do spełnienia świadczeń "walutowych". Sąd zważył, że "zobowiązanie, którego świadczeniem jest suma pieniężna wyrażona w walucie obcej, może być wykonane przez świadczenie w złotych polskich".

O zasadzie walutowości w kontekście zmiany powództwa traktuje także inna nasza informacja.

dodał: Hubert Schwarz